Gelukkig

Ik realiseer me nu net dat gelukkig zijn is waar het allemaal om draait. Soms bedenk je je dat wel eens, maar nu voel ik het vanuit mijn tenen. Ik ben gisteren net na de middag na een 6 uur lange busrit vanuit Pokhara aangekomen in Kathmandu. Ik ben achter de rest van de reizigers aangelopen richting Thamel. Dat is de beroemdste toeristenwijk van Kathmandu. Is te vergelijken met... Niets! Ik had geen guesthouse geregeld, dus het was de een na de ander langs gaan en vragen of er plek was. Ik weet dat de drukke periode net is aangebroken en pas bij het 4e af 5e guesthouse had ik geluk. Nou ja, er was plek. Het kon ermee door, maar ik werd er niet gelukkig van. Nadat ik was ingecheckt, ben ik door Thamel gelopen. Binnen het uur werd ik door 3 verschillende mensen gevraagd of ik marijunana of hashish wilde kopen. Gewoon zo in het voorbijgaan. Raar hoor. Ik wilde een boek kopen over Vipassana meditatie en ik moest extra bagageruimte hebben, dus ik heb een duffelbag gekocht om al mijn aanwinsten in te kunnen bewaren en vervoeren. Tegen die tijd had ik ook mijn 3e boek al gekocht. Maar Thamel maakte me niet happy. Een niet aflatende stroom locals en toeristen in een heel hectische en jachtige sfeer. Ik werd er onrustig van. Heb in een Italiaans restaurant een pizza gegeten en was om 19:00 alweer op mijn kamer. Ben om 19:30 maar gaan slapen. Dat ging met horten en stoten, omdat Thamel dus niet slaapt. De geluiden gingen de hele nacht door. In het guesthouse en daarbuiten. Gelukkig had ik maar voor 1 nacht betaald. Ik was uiteraard alweer vroeg uit de veren en heb me eens rustig bekeken wat mijn opties waren. Omdat ik over 2 dagen een seminar wil gaan volgen in Bouddhanath in het Ka-Nying Shedrub Ling Monastery en er in Bouddhanath heel veel winkeltjes zijn die Boeddistische spullen verkopen, had ik me bedacht dat ik nu net zo goed nu al naar Bouddhanath kon gaan. Ik heb in de Lonely Planet gelezen over een "spotless clean"  guesthouse, dus die moest het worden. Maar omdat ik zo vroeg wakker was en pas om 12:00 hoefde uit te checken, had ik eerst nog even tijd om naar Patan te gaan, omdat ik gehoord had dat de Boeddhistische voorwerpen die heel duur in Thamel worden verkocht daar gemaakt worden en voor een veel betere prijs worden aangeboden. Ik heb voor een schijntje een local bus genomen en was lang voordat de 1e winkel open ging ter plaatse. Ik heb lekker rondgewandeld en de schitterende Golden Tempel bezocht. Daarna gingen veel te langzaam een paar shops open. De eerste waar ik binnen stapte was een piepklein winkeltje van een houtbewerker. 2 broers maken verschillende houten voorwerpen en beschilderen die. Ik had al wel wat moois op het oog. De oudste broer nodigde me uit om binnen te komen en plaats te nemen. Ik had tijd en de man was niet opdringerig en heel vriendelijk. Uiteindelijk heb ik daar ruim een half uur gezeten, thee van zijn vrouw gekregen en gediscussieerd over het huwelijk in Nepal en in Nederland en over Vipassana meditatie. Toen verder zoeken naar een mooie klankschaal. Ik kwam bij de Golden Tempel bij een klankschaal winkel. Daar heb ik een demonstratie gehad en een schitterende klankschaal gekocht. Toen was het toch echt de hoogste tijd om terug te gaan naar Thamel, want het liep tegen twaalfen. Ik pakte de local bus terug en die stopte helaas om de paar meter om in de al volle bus nog meer mensen in te laden. Op een gegeven moment kon het echt niet meer. Niemand had zijn eigen vorm nog! En dan moesten er geregeld mensen van achteruit de bus de bus uit. Het schoot dus voor geen meter op en ik begon hem te knijpen. Ben op een gegeven moment maar uitgestapt en heb het laatste stuk een taxi genomen. Ik was 10 minuten te laat in mijn guesthouse, maar gelukkig deden ze daar niet moeilijk over. Ik pakte snel mijn boeltje en vertrok richting de taxi's om naar Bouddhanath te gaan. Ik zat zo weer en een kwartiertje later zette mijn chauffeur me af op een plek die ik niet anders kan omschrijven dan een oase van vriendelijkheid en rust (en dan had ik nog niemand gesproken). Ik hoopte vurig dat ze een kamer voor me vrij hadden. Niet dus. Geen single in ieder geval, maar ik zag een Engels meisje haar spullen pakken en ik vroeg de monnik van de receptie of dat meisje niet weg ging. Jawel, maar dan was haar kamer nog niet schoon. Who cares!!! Ik heb voor 2 uur de sleutel van een double room gekregen en kan straks in mijn niet te dure single room met gezamenlijke badkamer trekken. Ik ademde diep in en weer uit en was volmaakt tevreden. De komende 2 dagen zit ik dus gebeiteld. In Bouddhanath zijn de straten betegeld, waardoor er niet zoveel stof is. Dat maakt het winkelen een stuk prettiger. De rest van vandaag en morgen heb ik om inkopen te doen en vrijdagmorgen ga ik me inschrijven voor het seminar. Daarna neem ik mijn intrek in Pullahari Monastery. Ondanks dat ik me 100% gelukkig voel, gaat de tijd toch langzaam en zo hoort dat.