Kkkoud!

O jongens, ook hier is de winter ingeslagen. In de vroege ochtend is het maar net 16 graden en  's nachts moet het toch zeker een paar graden minder zijn. Mijn bedje was weer een houten brits met een vloeipapieren matras. Om die iets dikker te maken heb ik de dikke sprei er bovenop gelegd. Had ik die nou vannacht nodig! Ik had het zo koud, dat ik eerst maar mijn fleecejack heb aangetrokken en daarna de deken die ik over had, dubbel gevouwen en over de bovenste helft van mijn lijf heb gelegd. Zo was het net te doen. Qua kou dan. Mijn heupen en schouders zijn momenteel zo beurs dat ik eerst met wat oefeningen op gang moet komen voordat mijn lijf weer mee wil doen. Wanneer dan rond een uur of 10 het zonnetje serieus van zich laat spreken, kan mijn getergd skelet zich weer enigszins ontspannen. Vanmorgen heb ik waarempel kunnen uitslapen to 05:50 uur! Goed, de monniken hadden bij de Stoepa om 04:30 al flink zitten toeteren op hun grote schelpen en dat hoor je dan wel. 1 Blik op mijn horloge was genoeg om toch de luiken maar weer te sluiten. Daarna toeterden ze elke half uur alsof de laatste dag was aangebroken. Nu wilde ik toch de zon zien opgaan boven de Stoepa en ik had mijn uurtjes slaap al wel gehad, dus ik stond om 06:15 bij de Stoepa (is 5 minuten lopen). Daar heb ik eerst samen met een paar honderd gelovigen mijn 3 rondjes met de klok mee om de Stoepa gelopen. Een zo'n rondje duurt 4-5 minuten. Daarna weerkaatste de zon schitterend tegen de gouden toren en heb ik een paar memorabele foto's kunnen maken.
Toen was het tijd voor ontbijt. Ik heb gisteren een leuk tentje ontdekt waar het eten niet te duur en errug lekker is! Het leuke was dat, toen ik thee bestelde, de eigenares me (in het Engels) zei dat ik beslist de Tibettaanse massala thee moest proberen. Nou, als u het zegt... doe maar. Vervolgens zei ze, toen ze de thee had gebracht: "One moment madam, I will bring a lepel". Ik dacht even dat het Nepalese woord voor lepel lepel is, dus bij terugkomst vroeg ik haar heel verbaast of dat zo was. Ze excuseerde zich en gaf aan dat lepel eigenlijk het Nederlandse woord voor het Engelse spoon is. Eh... ok? Dus ik vraag in het Nederlands hoe ze zo aan dat Nederlandse woord komt. Nou, antwoordde ze in onvervast Nederlands, mijn man en ik hebben 15 jaar in Amsterdam gewoond. Mijn grijns was oorverdovend. Onnodig te zeggen dat dit mijn vaste eetplek is voor de komende tijd.