Metro

Gisteren voor het eerst de onvolprezen metro van Delhi geprobeerd. Dat is het paradepaardje van de stad Delhi. Geen files meer, veilig en geen gedonder met afdingen. Nadat ik met de nodige hulp een token (muntje) had weten te bemachtigen en ik in ongeveer de juiste richting was gewezen, kon ik in de rij wachtenden aansluiten. De volgende trein kwam in 4 minuten. Dat wist de rest van Delhi ook, want in die 4 minuten ontstond een lange rij dringende Indiers, en waar wij nog rekening houden met elkaars personal space, is dat bij Indiers beslist niet zo. Dus ik werd op de rug van mijn voorganger gedrukt en mijn achterbuurman legde zijn kin zo ongeveer in mijn nek. Nog 2 lange minuten te gaan. Ik zag er de lol wel van in. Helemaal toen de trein aankwam. We stonden netjes in 2 rijen aan weerzijden van de deur. Toen iedereen eruit was begon de hele meute zich naar binnen te werken. Ik had daar niets meer over te zeggen, werd meegegzogen door de kracht van de menigte. Toen kon er echt niemand meer bij en ik stond nog buiten! Geen nood zei de stationsknecht... duwen! En er werd geduwd en geduwd en geduwd en waarempel, even later stond ik binnen en nog een paar achter mij ook! Iedereen hield zich vast voor vertrek, maar voor mij was dat niet nodig. Ik stond volledig klem. Ik stond daar aan alle kanten tegen een ander lichaam geklemd (wist niet dat ik zoveel kanten had!) Ik heb de trip met een grote grijns gestaan. Gelukkig zag niemand dat, want ik stak een kop boven de rest uit. Wat de 1e stationsknecht er niet bij had verteld, is dat ik moest overstappen. Ik was er helemaal op voorbereid om hetzelfde ritueel nog een keer door te maken en racete samen met nog ongeveer 100 man naar de volgende rij. Zegt ineens zo'n kleine Indier: Ma'am, there row ladies. Ik dacht: die versta ik vast niet goed. Ik vraag nog netjes, een rij voor dames? De man begon te wiebelen met zijn hoofd en zijn ogen draaiden weg in zijn kassen. Ja dus. Dus ik met een nog grotere grijns naar een roze bord aan het begin van het perron en ja hoor, een rij voor alleen vrouwen! Kleine rij, geen gedruk, no problem. De trein kwam eraan en alle dames stapten rustig in. Ruimte zat! Een wagon verder mochten de mannen ook mee en die ruimte werd van die van ons gescheiden gehouden door een treinknecht. Toen de trein net zou gaan vertrekken kwamen er nog 2 mannen aangehold. Ze sprongen bij ons in de wagon. De Indier werd er direct weer uitgescholden. De andere was een Koreaanse toerist. Die zag direct dat er iets niet klopte. Hij keek om zich heen, zag alleen vrouwen, kreeg een groot vraagteken in zijn ogen, zag het licht, draaide zich toen snel weer om en sprong weer op het perron, mij schaterlachend achter latend. Wat een ervaring! Heerlijk!