Heeeeerlijk!

De afgelopen 2 dagen is er weinig en toch heel veel gebeurd. Eergisteren kon ik dus door de staking niet van Pullahari weg en heb ik de bibliotheek verkend. Van een Oostenrijkse vriend in Bouddhanath had ik gehoord over een boek dat ik zeker moest lezen en ik bedacht me dat dit een mooie gelegenheid was om dat eens op te zoeken. Het klinkt misschien zwaar, maar 'The Tibetan book of living and dying'  is een geweldig boek  Ik kon niet stoppen met lezen en ben er het grootste gedeelte van de afgelopen 2 dagen in verdiept geweest. Het was heerlijk om daar bovenin de grote tempel met uitkijk over de Kathmandu vallei en de Mount Everest te lezen over verlichtende zaken. Het mooie was (geen toeval) dat dit boek perfect aansluit bij de 2e dag van het seminar dat ik een dag daarvoor had.

Gisteren was een dag van een heel ander kaliber. Alle monniken hadden een vrije dag. De Puja's gingen wel gewoon door in de ochtend, middag en avond, maar voor de rest was het speeltijd. Ze hadden, zo leek het, hun zakgeld gekregen en dat werd uitgegeven aan allerlei zaken waar kleine kinderen hun geld aan uitgeven. Veel snoep en goedkoop speelgoed. Ze waren aan het voetballen, tikkertje spelen, volleyballen (de tieners) en knikkeren. Tante dacht dat ze nog wel een paar spelletjes aan het repertoir kon toevoegen en na wat aarzeling in het begin, kreeg ik een monnik of 15 zover dat ze met me meededen met 'Schipper mag ik over varen', 'Zakdoekje leggen' en 'Annemaria Koekoek'.  Vooral die laatste was een hit. Ik moest het eerst zien uit te leggen en daar kwam mijn Spaanse vriend Paco goed van pas. Hij vond het geweldig om mee te werken aan mijn demonstratie. Bleek dat hij het spel nog kende vanuit zijn jeugd. Natuurlijk moest ik met alle spellen meedoen en met nog 2 Nepalese kinder-tik-en-vangspelletjes. Ik was na anderhalf uur rennen en gek doen uitgeput. Niet alleen daarvan, maar mijn kamer ligt downhill en dan nog met 40 trappen naar beneden en weer 8 naar boven, dus even wat ophalen resulteert iedere keer in een bijna hartaanval.

Bij een van de Nepalsese tik-en-vangspelletjes was ik hem en ik moest geblindoekt de jonkies zien te vangen. Ik had vriendelijk de rode sjaal van een van de kleine monnikjes geweigerd, want ik had gezien dat hij er even tevoren zijn snotneus mee had afgeveegd en ik was de zoveelste in rij die hem was. Ik dus met de ogen stijf dicht aan het vangen. Met zoveel rondrennend grut, moest het een kwestie van seconden zijn voordat ik er 1 te pakken had. En het duurde maar en het duurde maar. Toen ik echt niet meer kon en mijn ogen open deed, waren er nog maar 2 kleintjes die waarschijnlijk uit een gevoel van medelijden nog bij me gebleven waren. De anderen, zei mijn grote vertaalmonnik, hadden geen zin meer en waren gaan voetballen!!

Toen ben ik maar bij het voetballen gaan kijken en kwam weer op een geweldig idee. Waterflesvoetbal! Maar ja, geen lege waterflessen. Ik had er nog wel 2 op mijn kamer, dus ik met mijn laatste restje kracht naar beneden om 2 flessen op te halen. Het was super leuk om te zien hoe snel ze zo'n spel oppakken. Ik kon me gelukkig snel terug trekken en van een afstandje toekijken. 1 jochie van een jaar of 2 vond het leuk om de fles steeds om te gooien en een ander had hem ineens weer gevuld toen we aan de andere kant van het speelveld waren, maar toch het was fun. Het was ook leuk om te zien hoe de ouderen fanatiek aan het vollyballen waren. Ze hadden hun lange rode rokken opgestroopt en stonden in hun korte broek te spelen. Anderen waren met een potje vingervoetbal bezig en de allerkleinsten hadden een visspel op muziek, waarbij een heleboel kleine plastic visje in de rondte draaien en af en toe hun bek open doen. Dat is dan het moment waarop je met je hengel moet toeslaan. Voordat die bekjes weer dichtgaan dus. Ze hebben er 2 paar batterijen doorheen gejaagd en ik kan dat deuntje nog steeds niet uit mijn hoofd krijgen. Ik vond het oprecht jammer dat ik deze plek en deze geweldige mensen moest verlaten.