Ik was van plan om tijdens mijn rustdag eergisteren voor het eerst de middag Puja van 16:00 uur bij te wonen. Die was in de grote tempel. In de ochtend ontmoette ik Mieke uit Antwerpen. Ze maakte deel uit van een groep Belgen die een 10-daagse reis door Nepal maakt. Ik probeerde contact te maken met de groep, maar dat lukte niet. Mieke trof ik wat later alleen. Ze kwam op mijn zonnedakterras en keek nieuwschierig in mijn boek. Ik stelde me voor en we kwamen aan de praat. Ik heb haar in een korte wandeling een mooie uitkijkplek laten zien en we zijn gewoon blijven praten. En toen werd het 4 uur en die Puja was ineens helemaal niet belangrijk meer. Weer een spontane ontmoeting met een gelijkgestemde ziel. Dat soort ontmoetingen maakt indruk en die blijven me bij. Net zoals Paco en Pepe. Ik verzin dat niet, zo heten ze echt. Pepe woont al 4 jaar beneden in Bouddhanath en Paco kwam op bezoek. Pepe is praktiserend Boeddhist. Hij praat een handjevol woorden Engels, maar met Paco alleen Spaans, omdat die helemaal geen Engels kan. Pepe heeft zo'n zware, donkere stem dat ik geen woord kan verstaan van wat hij zegt. Als hij gezegd had dat hij Rus of Fransman was, had ik het ook geloofd. Paco kwam dus als goede vriend met Pepe mee naar Pullahari. Paco lijkt wat eten betreft op mij. Hij lust bijna niets. We zaten met de maaltijden meestal naast elkaar en toen we een lekkere frisse salade kregen, hapten we verheugd toe. Het was weer eens wat anders dat die veel te hete aardappelen, of soep, of wat dan ook. Helaas hadden ze groene pepers in de salade gedaan. Die hadden we allebei voor boontjes aangezien. Ik hield me nog aardig, maar Paco verschoot werkelijk van kleur. Hij werd knalrood en begon te zweten als een os. Ik heb hem allerhartelijkst uitgelachen, hoewel duidelijk te zien was dat ik het ook erg zwaar had. Daarna heeft Paco in de kantine beneden brood ingeslagen met jam ofzo en chocolade koekjes; hij is 2 keer helemaal niet komen opdagen voor het eten en heeft de andere keren maar heel weinig gegeten. Hij stootte mij dan aan zei zei heel samenzweerderig, dat hij zich zo zou terugtrekken op zijn kamer. Ik wist genoeg. Ik heb niet hetzelfde gedaan. Waarschijnlijk omdat ik te gierig ben en de maaltijden bij de prijs inzitten, maar ik zou het wel graag gedaan hebben, want ik kan geen verse groente en geen rijst en geen gruttenpap en geen pannekoeken meer zien. Ik moest bij de droge rijstmaaltijden aan de heerlijke nasi van Tineke denken, maar niet te lang, want dan kreeg ik helemaal geen hap meer door mijn strot. Voordeel is wel dat ik geloof ik aardig wat ben afgevallen en gezegd moet, dat de monniken het merendeel van hun eten zelf verbouwen en daar ook heel trots op zijn. Alleen de variatie was niet zo heel erg groot. Voor mij dan. Ik verlang ondertussen naar voer dat begint met Mc.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten