Lumbini by night

...en omdat we er allemaal toch nog een nacht waren en we de fietsen nog niet hadden ingeleverd, besloten we ook nog maar even een fietstochtje langs de vele tempels te gaan maken. Patrick had zich bij de receptie bij de eigenaar en goede vriend Jupiter geinstalleerd. Jupiter was net terug van een 15-daagse studiereis. Hij is Boeddhistisch student en heeft een aantal Heilige plaatsen bezocht. Wat blijkt nou, Jupiter houdt niet alleen van vertellen, hij is er ook verschrikkelijk goed in. Ik was al klaar om te gaan fietsen, het liep al tegen vijfen, maar Patrick en Jupiter waren nog in gesprek. Ik ben er maar bij gaan zitten. En blijven zitten. Jupiter kon in het uur dat ik daar gezeten heb alle ontbrekende stukken waarop ik in mijn boeken geen antwoord op vond naadloos invullen. Hij maakte van een collectie van feiten een aaneengesloten geheel. Ik heb ademloos zitten luisteren. Voor mij hoefde die hele fietstoch niet meer (kont deed toch nog zeer). Hij vertelde in eerste instantie aan Patrick, maar die wist van zichzelf al een heleboel en hij wendde zich steeds meer tot mij. Op een gegeven moment zei hij dat ik op dit moment geen baat zou hebben bij gewone meditatie, maar dat Vipassana meditatie het meest geschikt zou zijn. Hij vertelde ook op een heel begrijpelijke manier waarom en zat met zijn verklaring zo midden op de zere plek dat ik vol schoot. Ik vroeg hem gelijk maar wanneer hij naar Nederland komt. Toevallig had hij daar wel oren naar! Hij was van plan om volgend jaar naar Oostenrijk en Duitsland te gaan en zou dan ook heel graag Nederland aan doen. Zou zich vereerd voelen als hij bij mij thuis onderdak kon krijgen. Die eer is natuurlijk geheel aan mij!
Ondertussen waren ook Nienke en Frank weer beneden en klaar om weer op de fiets te springen, maar geen van ons kon of wilde Jupiter onderbreken en zo werd het donker. Jupiter heeft er op een gegeven moment zelf maar een eind aan gemaakt, anders hadden we (ik in ieder geval) er de volgende ochtend nog gezeten. We hebben allemaal onze hoofdzaklamp op gezet en zijn richting het tempelgebied gereden. Ik wist daar nog een beetje de weg vanwege mijn korte tempelervaring daar. In het centrale gedeelte van Lumbini was de verlichting nog ok, maar direct daarbuiten was het stikkedonker. Daarbij was het ook nog eens heel mistig, dus onze koplampen zagen niet zo heel gek ver vooruit. We waren nog maar net het tempelgebied binnen gereden, of ik zag 2 paar ogen oplichten in het donker. We kwamen dichterbij en het bleken 2 vossen te zijn, die niet echt bijzonder veel haast maakten om weg te komen. Ik wist ergens tussen de bomen nog een spin te hangen ter grotte van een mannenvuist, maar die hoefde Nienke niet zo nodig te zien. Ik wist in het donker nog feilloos mijn Vietnamese klooster terug te vinden. Om deze tijd waren alle kloosters al gesloten, dus we hebben in het donker nog even rondgekeken en zijn toen rustig teruggefietst. We hebben de avond afgesloten met een etentje in een luxe restaurant en met het tevreden gevoel een heerlijke dag te hebben gehad.