Gisterenochtend heb ik me om 10:00 uur ingeschreven voor het seminar bij The White Monastery. Daarna heb ik een taxi terug genomen naar mijn guesthouse en die heeft me vervolgens bij Pullahari Monastery afgezet. De monnik die me bij Pullahari verwelkomde, zei dat er momenteel maar 3 gasten zijn. Da's niet veel en het is toch een enorm complex. Ze hadden wel alle gasten bij elkaar in hetzelfde gebouwtje gezet. Dat houdt in, ik en 2 Duitsers. Heel hartelijke mensen. Gerd en zijn vrouw Sabrina. Wat zij precies doen weet ik niet, maar ik heb haar yoga oefeningen zien doen die ik ook wel zou kunnen. 1 keer. Maar goed, ik heb wat aanspraak en Gerd heeft me een kortere route laten zien naar de bushalte om naar beneden naar de stad te komen. Het is nu nog maar 20 minuten lopen naar de bushalte en de bus doet er 25 minuten over. Als ik dan net na het ontbijt van 07:30 begin te lopen, ben ik op tijd voor het seminar dat om 09:00 begint. De sfeer in Pullarahi is magisch. Het ligt op een heuveltop met uitkijk over een groot deel van de Kathmandu vallei. Ik kan in 1 blik de luchthaven en de Stoepa zien. Mijn kamer is zeer basic. De ruimte is 2,5 x 3,5 meter en er staan een bed, een tafel en een stoel. Mijn bed moest nog opgemaakt worden en de interieurverzorgster kwam met een dik dekbed aanzetten, terwijl er al 1 op mijn bed lag. Ze wilde er weer mee weg lopen, maar ik heb gevraagd of ik dat 2e dekbed erbij mocht hebben. Dat mocht en die dient nu als extra matras. Het is, wanneer de zon onder gaat, echt koud hierboven! Gerd en zijn vrouw zaten gisteravond nog boven op het dak van ons gebouw. Daar hebben ze een mooie zitplek van gemaakt met een tuinset. Ze boden me thee en koekjes aan. Ik kreeg na een half uur bijna last van bevriezingsverschijnselen en ben maar naar mijn kamer gegaan. Daar heb ik heerlijk zitten lezen in een van mijn nieuwe boeken. Het is heel raar, maar als er verder echt helemaal niets te doen is, dan word je ineens rustig. Voor het avondeten moesten we naar het centrale gebouw waar de keuken is en de eetzaal van de monniken. Niemand had me verteld waar ik precies moest zijn, dus ik sloot maar aan achter de laatste in een rij van tientallen jonge monniken. Dat was dus niet de bedoeling, dat zag ik gelijk aan de reactie van de jonkies voor mij. Ik mocht in een aparte ruimte eten met de andere gasten. Het avondeten was lekker. Ik zou het anders niet snel gegeten hebben, maar honger... Na het eten vroeg de monnik Thupden me of ik het avondgebed (puja) wilde bijwonen. Dat wilde ik heel graag en ik kroop zo onzichtbaar mogelijk in een hoekje. Wanneer een vreemde komt kijken zijn de jonge monniken (vooral de kinderen vanaf een jaar of 4) heel snel afgeleid en wordt er gewezen en gegiecheld. Ik zat naast een groep van ongeveer 40 van de allerjongste monnikjes. Gewoon kinderen. Ze doen mee met de gebeden, maar hebben een spanningsboog van ongeveer 1 minuut. Lief om te zien. Ze waren ook eerder klaar dan de wat oudere monniken en mochten de tempel dan ook eerder verlaten. Ze slapen in een aantal slaapzalen met stapelbedden en hebben een heel streng dagritme. Alles is voorgeprogrammeerd, van het moment van opstaan, alle lessen en gebedsrondes, taken, tot het moment dat ze moeten gaan slapen. Tussendoor is er nog genoeg ruimte om te donderjagen en te spelen. Om 20:00 was ik terug op mijn kamer en omdat mijn geimproviseerde bedje zachter was dan de afgelopen weken, had ik voor het eerst echt zin om te gaan slapen. Het was waarempel 06:00 toen ik wakker werd! Joeghey! Ik heb een warm en comfortabel nest de komende dagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten